De oorlog in hun thuisland duurt voort en het einde is onzeker. Maar de Oekraïense  kinderen in Landsmeer  voelen zich inmiddels thuis en richten zich op een toekomst hier.

Op 24 februari is het al weer  vier jaar geleden dat Rusland Oekraïne binnenviel. Miljoenen Oekraïners  sloegen na de invasie  op de vlucht; 120.000 duizend gingen naar Nederland. De gemeente Landsmeer bouwde in die tijd aan de Violierweg een aantal  tijdelijke  woonunits speciaal voor vluchtelingen uit Oekraïne. Zestig vluchtelingen, voornamelijk vrouwen met jonge kinderen en ouderen boven de 65 jaar, konden  zo worden opgevangen in onze gemeente.

Twee jaar geleden bezochten we de opvanglocatie en vroegen we een paar Oekraïense  kinderen naar hun  eerste ervaringen in Landsmeer. We spraken  met  de kleine vrolijke  Zoya (6) die de Nederlandse taal razendsnel aan het oppikken was. Ook was er het jonge voetballertje Ivan (10 ), dat voor onze plaatselijke IVV een ware aanwinst bleek te zijn.

We spraken ook met  Yevhen (16)  en Katryna (16)  die beiden  op dat moment  maar liefst twee middelbare schoolopleidingen volgden. Overdag zaten ze in de Nederlandse schoolbanken, in de avonduren volgden  ze online  de lessen van hun oude  school in Oekraïne.  Wat  toen opviel was het overheersende positieve gevoel bij alle kinderen over de plek waar ze terecht waren gekomen: ze  misten hun thuisland maar hier  in Nederland, in Landsmeer, waren ze veilig en voelden ze zich gesteund.

Inmiddels zijn we twee jaar verder en woedt de oorlog in Oekraïne nog in alle hevigheid. We vroegen ons af: hoe gaat het nu met de kinderen aan de Violierweg?  Is dat  eerste positieve gevoel gebleven?

We zochten de vier kinderen weer op  en waren blij  verrast dat ze in alle opzichten gegroeid zijn  de afgelopen twee jaar.  Door intensieve contacten op school, bij de  sportclub en in hun bijbaantjes zijn de  kinderen zich hier echt  thuis gaan voelen. De oorlog speelt nog steeds een grote rol in hun leven.  Ze missen hun  vader, hun grootouders en andere geliefden die zijn achtergebleven.  Maar de focus ligt meer en meer op het bouwen aan een permanente toekomst  hier in Nederland.